ماه من غصه چرا؟ آسمان را بنگر که هنوز بعد صدها شب و روز مثل آن روز نخست… گرم و آبی و پر از مهر به ما می خندد! یا زمینی را که دلش از سردی شب های خزان نه شکست و نه گرفت! بلکه از عاطفه لبریز شد و نفسی از سر امید کشید و در آغاز بهار دشتی از یاس سپید زیر پاهامان چید! تا بگوید که هنوز پر امنیت واحساس خداست… ماه من! دل به غم دادن و از یأس سخن ها گفتن کار آنهایی نیست که خدا را دارند! ماه من! غم و اندوه اگر هم روزی مثل باران بارید یا دل شیشه ایت از لب پنجره ی عشق زمین خورد و شکست… با نگاهت به خدا چتر شادی واکن … و بگو با دل خود که خدا هست، خدا هست! او همانی است که در تاریک ترین لحظه ی شب راه نورانی امید نشانم میداد! اوهمانی است که هرلحظه دلش می خواهد زندگی غرق شادی باشد… ماه من! غصه اگر هست؛ بگو تا باشد! معنی خوش بختی بودن اندوه است! این همه غصه و غم این همه شادی و شور چه بخواهی و چه نه میوه ی یک باغند همه را با هم و با عشق بچین! قلب یخی...