یاد روزهای کودکی و آن عشق های ساده و دوست داشتنی بخیر روزهایی که عروسک هایت را به من نشان میدادی ، موهای آن ها را شانه میزدی من میشدم نقش مرد، تو میشدی نقش زن تو غذا میپختی ، من سرکار میرفتم وقتی می آمدم از کار تو چای برایم میریختی و بعد عروسک هایت را می آوردی و میگفتی: این بچه ی خوبی بود، من هم میگفتم آفرین، امروز مادرت رو اذیت نکردی چقدرساده بود، چقدر یکرنگ چه دل بزرگی داشتیم، چه دوست داشتن های پاکی روزها گذشت… بزرگ شدیم و هنوز از آن غذای خوشمزه ات به یاد دارم و آن چای بعد از کار و آن بچه های خیالی به درستی که هرچه بود همان بود و بس… قلب یخی...