در عشق هر چه لذت بردم و به آسمانها رفتم آخرش به غم رسیدم و بالم شکست و بر زمین افتادم عشق بی مرام است ، با دل ها ناسازگار است اولش دنیایی است و آخرش مثل یک غده سرطان است قلبم را به چه کسی بسپارم که درک داشته باشد؟ قلبم را به چه کسی بسپارم که قدرش را بداند هر چه ایمان آوردم به این و آن ، آنها میشدند بلای جان قلبم را به چه کسی بسپارم که وفادار بماند تنها به خاطر خودم با من بماند نه اینکه امروز را بگوید دوستم دارد و فردا شعر رفتن را برایم بخواند در عشق هر چه سوختم و نشستم و به انتظار ماندم آخرش به کویری رسیدم که باز هم در حسرت باران محبت ماندم عشق بی وفا است ، اولش پر از شور و شوق ، آخرش مثل قلب من آرام و بی صدا مرد… کار من و دلم از عاشقی گذشته ، آنقدر این دنیا بی وفاست که تمام پل ها را در بین ما شکسته قلبم را به چه کسی بسپارم تا به من آرامش دهد ؟ من و تنهایی و عالمی که دارم در این دنیا ، صد ها برابر ارزش دارد نسبت به این عشق ها در این دنیا و آن عشقی که ما به دنبال آن میگردیم ، رفت و تمام شد و افسانه ای شد و اینک ما از آن میخندیم نه نمیخواهم بشنوم که تو با بقیه فرق داری نه نمیخواهم بشنوم که همیشه با دلم میمانی تو هم مثل قصه خیالی عشق را میخوانی ، که فکر میکنی میتوانی عاشقم بمانی بیخیال شو ، من کتاب عشق را برای همیشه بسته ام ، چون از این شکستن ها خیلی خسته ام… قلب یخی...