آدمهایی هستند که خیلی “وجود” دارند. نمی گویم خوبند یا بد؛ چگالی ِ وجودشان بالاست. اصلا یک “امضا” هستند برای خودشان! افکار، حرف زدن، رفتار و هر جزئی از وجودشان امضادار است. اینها به شدت “خودشان” هستند. یعنی تا خودشان نباشند اینطور خاص و امضادار نمی شوند که! در یک کلمه، “شارپ” هستند و یادت نمی رود “هستن” هایشان را؛ بس که حضورشان پر رنگ است و غالبا هم خواستنی. رد پا حک می کنند اینها روی دل و جانت، بس که بلدند “باشند” … این آدمها را هر وقت به تورت خورد ، باید قدر بدانی. دنیا پر از آن دیگریهای بی امضایی است که شیب منحنی حضورشان، همیشه ثابت است…