چرا گرفته دلت،مثل آن که تنهایی. چقدر هم تنها! خیال میکنم دچار آن رگ پنهان رنگ ها هستی. دچار یعنی عاشق و فکر کن که چه تنهاست اگرکه ماهی کوچک،دچار آبی بیکران باشد. چه فکر نازک غمناکی! و غم تبسم پوشیده نگاه گیاه است. و غم اشاره محوی به رد وحدت اشیاست خوشا به حال گیاهان که عاشق نورند و دست منبسط نور روی شانه آنهاست. نه،وصل ممکن نیست، همیشه فاصله ای هست. اگرچه منحنی آب بالش خوبی است برای خواب دلاویز و ترد نیلوفر، همیشه فاصله ای است. دچار باید بود وگرنه زمزمه حیرت میان دو حرف حرام خواهد شد. و عشق… سفر به روشنی اهتزاز خلوت اشیاست. و عشق صدای فاصله هاست. صدای فاصله هایی که غرق ابهامند…. (ســهـــراب ســپــهری،بخشی از شعر مـــســافـــر) قلب یخی...